Protest Noten aus Serbien und Montenegro, gegen eine PR Aktion am Sitz des Premier Ministers in Tirana: und Johann Thunmann – Groß Albanien

Sie sind der Kollateralschaden der Wissensgesellschaft, Leute wie die Kosovo Mafia, oder Edi Rama, die Null Bildung haben

Ein interessant These, bringt Prof. Gottfried Schramm:

„Schramm vertrat in seiner 1994 veröffentlichten Arbeit über die Anfänge des albanischen Christentums die These, dass die Albaner von den thrakischen Bessen abstammen.“

Eine Werbungs Firma, deren Inhaber in der Regel Idioten sind (zuletzt wie die Frangaj Brüder von Salih Berisha auch MOON Sekten Mitglieder) hat mit einem Projektor zum Jahres Beginn das Hitler Gross Albanien auf die Front Seite des PM Sitzes in Tirana zu Reklame Zwecken ausgestrahlt. Protest Noten, des Aussenministeriums aus Serbien und Montenegro liegen inzwischen in Tirana vor.

Groß Albanien

Peinlichkeit eines EU Kandidaten Landes, eines Mafiöse NATO Mitgliedes:

Die Bildung in Albanien gehört zum schlechtesten System der Welt, wobei man nur lernt, wie Islamische Terroristen in Koran Schulen, nämlich etwas was man nicht kapiert, identisch wie angebliche Professoren etwas vorlesen, was man nicht versteht. Nach der Vernichtung des Albanischen Schul Systemes, sind 57 % der Albaner „functional illerate“, was die Zukunft des Landes zerstört hat. Die unfähigsten Deutschen Professeren wie Prof. Dr. Michael Daxner, zockten Millionen Beträge ab, um die Bildung neu aufzubauen und verkamen dann zu Mafiösen Diplome und Titel Versorgung der Albaner Mafia. Die Inkompetenz, feierte nur Geld Vernichtungs Orgien.
Die richtigen Historiker der Albanischen Universitäten haben nie behauptet das die Albaner von den Ilyrieren abstammen, weil es totaler Schwachsinn ist. Die Idioten vor allem im Kosovo berufen sich hier auf den PhilosophenJohann Thunmann, der nie im Balkan war, und nur ein Philosoph war, vor über 250 Jahren.

Johann Thunmann (* 23. August 1746 in Toresund, Södermanland; † 17. Dezember 1778 in Halle (Saale)) war ein schwedischer Gelehrter, Nordist, Albanologe und Romanist, der in Deutschland wirkte.

Die Standford Universität über die Geschichts Fälschungen der Albaner vor über 10 Jahren und der Erfindung einer Illyrier Abstammung, wo selbst diese Albanischen Artikel, nicht davon sprechen, das je Johann Thunmann, je davon sprach, das Albaner von den Illyrieren abstammten, was von allen bekannten  Historiker wie Prof. Oliver Schmidt, Prof. Peter Bartl als Unfug bezeichnet wird.

Der Philosoph vor 250 Jahren, stellt nur die Möglichkeit einer solchen Abstammung in den Raum, aber die Albaner kennen nicht einmal Original Texte, sondern plappern wie kleinen Kinder und weil man functional illerate ist, jeden noch so grossen Unfug nach.

EU Bemühungen das die Albaner, Serben andere Balkan Länder, ihre Geschichts Bücher an den realen Fakten angleichen, hat bei der Albaner Mafia keinerlei Sinn und war in der Vergangenheit schon Zeit Verschwendung.

Ohne je auf dem Balkan gewesen zu sein, arbeitete er aus Literatur (z. B. der Descriptio Moldaviae von Dimitrie Cantemir) und mit Informanten, so mit dem in Halle weilenden Philosophen Konstantinos Tzechanis (1740–1800), der ihm das Albanisch-Neugriechisch-Aromunische Wörterbuch seines Lehrers Theodōros Anastasios Kaballiōtēs zur Verfügung stellte.

1774
Johann Thunmann:
On the History and Language of the Albanians and Vlachs

Mbi albanologjinë në Europë dhe monopolin gjermanik të saj

Linguistikë – Cili ishte vendi që zinte shqipja në lëmin e studimeve gjuhësore europiane në vitet ’20 të shekullit të kaluar? Ku dhe në ç’mënyrë reflektohej interesi i tyre për të pasur një katedër të posaçme albanologjie? Përse deri në atë kohë monopolin në këtë drejtim e mbanin, siç vazhdojnë ta mbajnë edhe sot, popujt gjermanikë? 

Armand Plaka

JNë 100-vjetorin e Pavarësisë, më shumë se dy vjet më parë, njohën dritën e botimit dhe të ekspozimit, shumë materiale e “zbulime” që kërkonin të na bindnin mbi aftësinë dhe kontributet jo vetëm të shqiptarëve për arritjen e pavarësisë kombëtare e ndërtimit të një shteti modern, që do të duhej të zinte vendin e vet të nderit përkrah familjes së popujve të përparuar botërorë.

Një ndër këto kontribute ka qenë edhe ai gjuhësor ose le të themi më mirë, studimi në themel i origjinës dhe guvave të gjuhës shqipe, duke e dokumentuar atë në kuadrin shkencor e duke e sjellë kësisoj atë në vëmendjen e katedrave dhe akademive më të njohura europiane, të cilat mendohej se kishin një ndikim potencial në kancelaritë përkatëse politike e vendimmarrëse të kohës.

Perceptimi i përgjithshëm publik, jo vetëm në vigjilje të 100-vjetorit të Pavarësisë, por edhe më parë e në vijim, është se në këtë rast, monopolin e kanë mbajtur studiuesit gjermanofonë, të cilët nisur nga objektivat zyrtare të ish-perandorive të tyre përkatëse, por edhe si pasojë e zellit dhe punës individuale e shkallës së lartë të njohurive e interesave shkencore që reflektonin, u bënë pionierët e parë të albanologjisë, një disiplinë kjo pak e rrahur dhe e trajtuar nga të huajt, edhe sot e kësaj dite.

Perceptimi qëndron, por monopoli thjesht mund të relativizohej disi, pa e tundur aspak nga themelet, nëse u hedhim një sy zhvillimeve që pasuan shkrirjen e Austro-Hungarisë dhe krijimin e realiteteve të reja në Europën e Pasluftës së Parë. Këto zhvillime erdhën duke u theksuar në vijim të viteve ’20 e ’30 të shekullit të kaluar, duke njohur madje zhvillime të reja e ndonjë ulje-ngritje në realitet e Pasluftës së Dytë Botërore.

 

Fillimet e albanologjisë

Vetë fjala albanolog (dhe albanologji), nisi të zinte vend në rrethet shkencore linguistike e politike europiane, në gjysmën e dytë të shekullit ’19, për të shënjuar njohuritë rreth gjuhës shqipe dhe marrëdhëniet e vendin që ajo zë në përballje me gjuhët e tjera indoeuropiane, nga pikëpamja gramatikore, etimologjike, leksikologjike etj., duke kërkuar në të edhe vetë origjinën e racës shqiptare në raport me kombet antike fqinje e jo vetëm, raportet me gjuhët e gjalla e të vdekura e ndihmuar kësisoj edhe vetë shkencën e historisë. Dihet se shqipja përveç shtyllës së saj bazë leksikore, përmban edhe ndikime nga disa gjuhë të tjera, që lidhen me epoka pushtimesh të caktuara e depërtimesh kulturore.

Nga ana tjetër, mbesin në mesin e linguistëve të djeshëm e të sotëm, pika të zjarrta debati mes rretheve pro dhe atyre kundër, që tentojnë të zbardhin një nga pretendimet më të hershme mbi etnogjenezën e shqiptarëve, çelësi i të cilës dihet se kërkohet të gjendet pikërisht tek gjuha.

 

Pionierët e parë dhe monopoli gjermanik

Studiuesi gjerman, Johann Thunmann, i cili rezulton ndër të parët që u mor seriozisht me problemet e shqipes, si profesor në Universitetin e Halle-s në Gjermani, në fillimshekullin e 19, i konsideron shqiptarët si “pasardhës të ilirëve”.

Më pas, vepra e oficerit bavarez Xylander (Die Sprache der Albanesen oder Schkipetaren, Frankfurt 1835), më vonë ajo e mjekut gjerman, në shërbim të mbretit Otto të Greqisë, Karl Reinhold (Noctes pelasgicae, Athinë 1855), tentuan të sillnin në vëmendje të botës së qytetëruar, gjuhën shqipe dhe bashkë me të edhe çështjen shqiptare. Thuajse në të njëjtin vit, një tjetër albanolog, dr. Johann Georg von Hahn, konsull i Austrisë në Shqipëri, po i jepte botës një vepër madhore, me lëndë të gjerë (Albanesîsche Studien, Wien 1853 dhe Jena 1854), mbarsur me shënime historike, një përshkrim të Shqipërisë dhe të zakoneve të racës, një përmbledhje gramatikore, shoqëruar me një lëndë të konsiderueshme mbi folklorin dhe në fund një fjalor me synime jo thjesht praktike.

Pa dyshim se vepra e Hahn-it, parë nga perspektiva e sotme, nuk ka ndonjë vlerë të madhe shkencore, por përmbante një lëndë të pasur, një gramatikë të plotë të gjuhës shqipe, një thesar të vërtetë fjalësh dhe shprehjesh, duke kryer një rol misionari për brezat që do të vinin. Është e vërtetë se ajo periudhë rreth mesit të shekullit të 19, ka qenë shumë frytdhënëse në këtë drejtim, duke dëshmuar një monopol thuajse absolut të rretheve studimore e jo vetëm, gjermanofone, të cilat shumë pak ose aspak u ndoqën nga ata të vendeve të tjera: kështu pra, pikërisht në këtë kohë hasim edhe studimet e Franz Bopp-it (Uber die albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen, Berlin, leksion i mbajtur në Akademinë e Shkencave Gjermane më 18 maj 1854).

Pak më vonë, gjejmë edhe kontributet e një tjetër linguisti gjerman, August Pott, dhe botimet e arbëreshëve De Rada dhe Kamarda që nuk shërbyen pak në mbjelljen dhe përhapjen e lëmit studimor të albanologjisë.

Kjo disiplinë, si degë e veçantë e linguistikës dhe filologjisë, u përqafua dhe u përsos me kontributin e profesorit Gustav Meyer, një ndër më të shquarit në këtë lëmë studimor, për të cilin dikur Konica do të shkruante: Asnjë shqiptar i vërtetë s’ka të drejtë të mos dijë emërin e Zotit Gustav Majer, mësonjëtor i math n’Oshtri (Austri), i njohur në gjithë botë. Midis aqë të diturve t’Oshtrisë qi kanë punuar për përparimin e gjuhës shqip, as një ndofta s’ka dëftyer aqë thellësi sa Gustavi Majer. … (shih: “Sëmundja e Zotit Gustav Majer”, Revista Albania, Viti I, Nr. 8, 1897, fq 125).

Albanologjia, siç do të theksonte edhe Mit’hat Frashëri në një artikull të botuar në faqet e revistës “Diturija” në vitin 1927, kishte mbetur deri më atëherë, “një dituri gjermane, në duar të dijëtarvet të racësë alemane. S’dimë asnjë librë, broshurë ose studim të bërë prej një Englezi, dhe të vetëmat dy veprave në gjuhë francëze nuk u njihetë no një vleftë shkencore”.

 

Katedrat e para për gjuhën shqipe

Duke u bazuar në artikullin e Mit’Hat Frashërit, por edhe në burime të tjera, rezulton se katedrat reale të gjuhës shqipe, të cilat do të duhej të punonin tashmë në kuadër të planeve të mirëfillta shkencore në universitetet europiane, e kanë pasur qendrën e tyre në dy shtete të cilësuara gjerësisht si jo pak të interesuara për çështjet shqiptare dhe ku mësimi i shqipes duket se u trajtua më shumë nisur nga pikëpamje praktike e ato të përfitimeve me karakter politik apo të atyre utilitare për zgjerimin e tregtisë, sesa si kontribute të pastra në lëmin e filologjisë e të linguistikës.

Kështu, leksionet e para në një katedër të posaçme të gjuhës shqipe nisën në “Istituto Orientale” të Napolit, më 1900, ku kreu i kësaj katedre u emërua prof. Giuseppe Schiro (Zef Skiroi), aktivist i mirënjohur i Rilindjes Kombëtare shqiptare, ardhur nga rrethet studimore të arbëreshëve të Italisë, i cili diti ta shfrytëzojë më së miri momentin e volitshëm të rritjes së interesimit të Mbretërisë Italike ndaj vendit të tij të origjinës.

Vetëm në vitin 1904, katër vjet pas eksperiencës napolitane, bëhet e mundur çelja në Vjenë e Institutit të Gjuhëve Lindore, me kursin special të shqipes, drejtuar nga dr. Gjergj Pekmezi. Ky institut ishte në lidhje të ngushtë me Akademinë Konsullore, duke pësuar më vonë një ndarje prej saj, për ta vijuar më pas punën plotësisht i pavarur.

Kontingjentet e studentëve vinin nga e njëjta akademi dhe disa prurje nga universitete të tjera, duke e shtuar numrin e të interesuarve edhe me nxënës e studentë të shkollave tregtare, historisë, gjeografisë, gazetarisë e ato të inxhinierisë, kur po shihej se rëndësia e Shqipërisë dhe çështjes shqiptare për ish-Perandorinë Austro-Hungareze, po bëhej gjithnjë e më e madhe. Dr. Pekmezi, një shqiptar nga Starova i shkolluar në Vjenë, autor i disa vëllimeve mbi gjuhën shqipe, i vijoi mësimet e tij deri në vitin 1914, duke ia lënë vendin prof. Kol Rrota nga Shkodra, i cili e kreu misionin e vet deri në vitin 1923.

 

 

Kursi i shqipes në Paris, më 1921

Në këtë kohë, është sërish Vjena që sjell kontribute të reja me Norbert Joklin, albanolog i brezit të ri, i cili jepte asokohe leksione në Universitetin e Vjenës në lëmin e gjuhësisë krahasuese e atë të gjuhëve indoeuropiane, duke pasuar në këto kurse profesorin Kretschmer. Në këtë kohë, në vitin 1921, për herë të parë çelet edhe në Paris, një kurs i gjuhës shqipe si pjesë e Shkollës së Gjuhëve të Gjalla Lindore (Ecoles des Langues Orientales Vivantes) drejtuar nga profesor Mario Roques, lektor në Sorbonë dhe në Shkollën e Gjuhëve Lindore, i cili në atë kohë mbahej nën një ritëm dy herë në javë.

Ndër lektorët e parë të këtij kursi, ishte dhe Dhimitër Berati, sekretar i Legatës shqiptare në Paris. Më vonë, mësimet u vijuan nga Stavre Stavro, një shqiptar nga Korça. Vetë Mario Roques, ishte një njohës shumë i mirë dhe lektor i rumanishtes, duke e inkuadruar në fakt kursin e shqipes si një nëndegë të saj, pa ia dhënë zyrtarisht statusin e një dege më vete. Po në këtë kuadër, ishte çelur qysh në vitin 1921 një Qendër e Studimeve Shqiptare (Centre d’Etudes Albanais) për të mbledhur dhe shpërndarë çdo njohuri e lajm për dhe nga Shqipëria, e cila në parim duhej të mbahej financiarisht prej vetë studentëve shqiptarë të Parisit.

 

Albanologji edhe në Romë e Beograd

Më 1923, dy vjet pas themelimit të degës mësimore në Paris, fillojnë dy kurse në dy kryeqytete të tjerë: në Romë dhe Beograd; përkatësisht në “Istituto delle lingue slavi e orientali”, dhe i dyti në Universitetin Shtetëror të Beogradit, në seminarin e gjuhësisë shqipe (Seminar za arbanasku filologjiju). Në Romë, kursin e drejtonte prof. Hamdi Kavaja. Në Beograd botohet edhe një mbledhje studimesh (Arhiv za arbanasku starinu, jezik i etnologjiju) nën drejtimin e profesor Bariç, botim plot interes për çështjet shqiptare, sado që pjesa më e madhe është shkruar në serbisht, një gjuhë kjo, sipas M. Frashërit në atë kohë, “pak e arrijëshme për dijëtarët”.

Gjurmët e këtyre dy katedrave, i gjejmë aktive edhe në kohët që do të vijonin, duke kujtuar këtu sidomos kontributet e prof. Arshi Pipës dhe Martin Camajt, pas Luftës së Dytë Botërore (d.m.th. largimit të tyre nga vendlindja për arsye që tashmë dihen). Ndër kurset apo katedrat më të reja të gjuhës shqipe në qytetet e Europës, ishte asokohe ai i themeluar nga dr. Gustav Weigand, më 1925, në Lajpcig, duke krijuar një seminar shqiptar (Albanische Seminar) pranë universitetit të atij qyteti, seminar në të cilin gjendej edhe një bibliotekë e veçantë për studime të filologjisë, historisë e etnologjisë së Shqipërisë. Seminari shqiptar gjendej, sipas informacioneve të kohës, ngjitur me seminarin rumun dhe atë bullgar që drejtonte vetë prof. dr. Weigand, i cili botonte asokohe me ritëm vjetor edhe “BalkanArchiv”.

Profesor Weigand i ishte përkushtuar prej shumë viteve studimit të gjuhës rumune dhe asaj vllahe, dhe me atë rast kishte rënë në kontakt edhe me gjuhën shqipe.

Sipas Mit’hat Frashërit, për të shpjeguar shtysën që e kishte bërë prof. Weigand edhe prof. Mario Roques që të kalonin përmes rumanishtes në interesin drejt shqipes, do të mjaftonte një pjesë nga parathënia e vëllimit të parë të “BalkanArchiv”: gjer më sot shumë dijëtarë kanë konsideruarë gjuhën rumune si një folie romane, domethënë të rjedhurë nga latinishtja; po, shton, njohja e bulgarishtesë, dhe mê tëprë akoma duke nxënë frymën dhe karakterin e gjuhësë shqipe, më bënë të shoh se, rumanishtja është mê afrë te shqipeja nga ç’është pandehurë … 

Universiteti i Lejpcigut vijoi ta rriste peshën e vet edhe pas Luftës së Dytë, nën regjimin e RDGJ-së, i cili me ulje ngritje, e rriste shpesh interesin për shqipen dhe Shqipërinë, në kuadër të politikës së kohës, kur dy vendet i përkisnin të njëjtës ideologji politike udhëheqëse.

 

 

“Diturija”: Të dërgojmë studentë në Leipzig

Kohët që pasuan, pavarësisht një interesi në rritje në terma relativë nga katedrat e akademitë e shquara europiane e atyre botërore, vijuan t’ia linin në dorë këtë monopol “shkollës gjermanike”, duke e shpërndarë atë disi në ndonjë qendër tjetër tradicionale, por edhe të re, siç ishte interesimi i përkohshëm e i pjesshëm i katedrave gjuhësore nga ish-BRSS e atyre të ish-vendeve të kampit socialist.

Në këtë mënyrë, dëshmohet se realitetet politike do të ishin më së shumti ato që do ta udhëhiqnin rritjen, apo zgjimin e interesit ndaj një gjuhe e një populli, që ka vuajtur nga izolomi, paragjykimi e mosinteresimi shpesh i pamotivuar i pjesës tjetër të kontinentit, qofshin këta edhe rrethet e tyre më të emancipuara shkencore e intelektuale, pa përjashtuar përpjekjet e mangëta dhe mundësitë e kufizuara me të cilat vetë shqiptarët janë ndeshur.

Duke vijuar me arsyetimet e Mit’hat Frashërit, interesant është thirrja që ai bënte nga platforma që drejtonte për studentët shqiptarë, pasi më parë theksonte se “Sido që të jetë, filologët, indogermanistët, kanë përpara tyre shumë punë akoma dhe çdo studim, çdo rëmihje në lëmë të gjuhësë shqipe, sjell një gur të dobishmë për ngrehjen e godis’ së shkëncësë, për të kthielluarë problemin e ‘origjinës së popujvet, për të hedhurë pakë dritë në errësirrat e asaj që i themi parahistori. … Do të donja që studentët tanë në Vjenë dhe në Paris të afrohenë te kurset e professor Jokl-it dhe te Shkolla e Gjuhëvet të Lindjesë, të fëmijësohenë me metodat shkëncore të gjuhësisë. Ng’ an-a tjatrë dhe studentë të ‘posaçmë munt që të dërgohen’ në Leipzig për të vazhduarë mësimet e të tre-seminarëvet te Ballkanit, dituri e cila na prek, jo vetëm nga pikëpamja thjeshtë spekulative shkencore, po edhe për politikën tënë kombiare, për mprojten dhe lartësimin e shqiptarizmësë.

 

http://gazeta-shqip.com/lajme/2015/01/12/mbi-albanologjine-ne-europe-dhe-monopolin-gjermanik-te-saj/

  1. Albaner= Illyrer ,

    Wenn nicht

    Gut , dann muss ich die Albaner aber wirklich als ein sehhhhhhhhhhhr geniales Volk ansehen das irgendwann in Mittelalter im Balkan anwesend waren und die Griechen und auch die Slawen verdrängt haben und sich dazwischengeschoben haben , wie ein Keil

    Trotz der orthodoxen Feudallherrschaft in Mittelalter

    Trotz des Panslawismus

    Trotzdem stand der Albaner als Herr über sein Land und das in der heutigen Geshcichte

    Unglaublich zu was die Albaner fähig sind

    Thema beendet

  2. #102
    Avatar von DOUBLEFACE
    Registriert seit05.07.2006
    Beiträge36

    Mann, bist du peinlich…

    Wenn du etwas für deine Bildung tun willst, dann lies keinen serbischen Müll, der von einem Serben der Stanford Uni, geschrieben wurde!

    Lest euch lieber „The Albanians: An Ethnic History from Prehistoric Time to the Present“ by Edwin E. Jacques

    „Ooooooooooh ja es so viele Unis die das belegen, aber ich habe keine Quellen gefunden, mein Gott, na! Was für ein Jammer!“

    Wieso nicht?? Hat die serbische Propaganda-Maschinerie versagt??

    DOUBLEFACE

  3. #103
    Registriert seit14.07.2004
    Beiträge5.698

    Ich habe ein sehr gutes Buch , daß würde ich jedem Albanien und über das albanische Volk interresierten Menschen empfehlen

    http://www.amazon.de/gp/product/3791…lance&n=299956

    DIE ABSTIMMUNGSFRAGE

    Uralbanische Zeit

    Frühalbanische Zeit

    DIE ABSTAMMUNGSFRAGE , Seite 18 Zitat:

    Über die Herkunft der Albaner herrschte sehr lange Unklarheit. Man hat sie für Slawen gehalten, man sprach von einer Einwanderung aus dem Kaukasus (wo es im Mittelalter ebenfalls ein Albanien gab), man nannte sie Nachfahren der Pelasger, Etrusker, Thraker, Daker und schließlich der lllyrer. Da über die frühen Schicksale der Albaner nur spärliche Nachrichten vorliegen, ging man an die Abstammungsfrage zunächst mit Methoden der Sprachwissenschaft heran.

    Einer der ersten, der sich mit der Sprache der Albaner beschäftigte, war der deutsche Universalgelehrte Gottfried Wilhelm von Leibniz (1646-1716). Leibniz, dem nur wenige albanische Sprachproben bekannt waren, schlug vor, durch Absonderung der Entlehnungen zunächst das sprachliche Erbgut des Albanischen festzustellen, dann zu versuchen, dieses Erbgut auf seine Verwandtschaft mit den anderen Sprachen zu prüfen und so die Stellung des Albanischen innerhalb der europäischen Sprachen zu bestimmen. Er stellte eine Verwandtschaft mit dem Lateinischen und dem Keltischen fest.

    Einen Schritt weiter ging dann der kgl. Bayerische Generalmajor Joseph Ritter von Xylander (1794-1854), der in seiner Schrift „Die Sprache der Albanesen oder Schkipetaren“ (Frankfurt a. M. 1835) feststellte, daß das Albanische nicht erst durch Entlehnungen aus benachbarten Sprachen in neuerer Zeit eine europäische Sprache geworden sei, sondern daß es in seiner Basis zu den alteuropäischen Stammsprachen gehört. Mitte des 19.Jahrhunderts stellte dann der Sprachforscher Franz Bopp (1791-1867) in seiner Untersuchung »Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen« (Berlin 1855) fest, daß das Albanische zwar zweifelsfrei der indoeurapäischen Sprachfamilie angehöre, aber in seinen „Grundbestandteilen mit keiner der übrigen Sanskritschwestern unseres Erdteils in einem engeren, oder gar in einem Abstammungsverhältnisse steht.“ Das Albanische stellte also einen eigenen Zweig innerhalb der indoeuropäischen Sprachen dar. Damit war der Rahmen im groben abgesteckt. Sprachlich waren die Albaner alteingesessene Europäer.

    Damit war aber noch nichts darüber ausgesagt, ob die Albaner autochthon, d. h. seit historischer Zeit in ihren heutigen Wohnsitzen ansässig waren. Der erste Historiker, der sich mit dieser Frage beschäftigte, war der Schwede Johann Thunmann (1746-1778), der als Professor der Beredsamkeit und der Philosophie an der Universität Halle lehrte. In seinen „Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker“ (Leipzig 1774), in denen er sich ausführlich über die Albaner ausläßt, stellte er fest: „Ich habe in ihrer (der Albaner) Geschichte keine Spur von einer späteren Einwanderung gefunden: ihre Sprache hat von den Schicksalen des Volkes solche Zeugnisse gegeben, daß ich in demselben die uralten Nachbarn der Griechen, und die Unterthanen des alten Rom unmöglich verkennen kann. Beide aber zusammen zeigen mir die alten Illyrer an.“

    Thunmanns These von der Autochthonie der Albaner wurde dann von Johann Georg von Hahn (1811-1869) wiederaufgegriffen , der durch sein Hauptwerk „Albanesische Studien( Jena 1854) zum Stammvater der wissenschaftlichen Albanienforschung wurde. Hahn hatte als Österreichischer Konsul in Janina gewirkt, Albanisch gelernt und kannte, im Gegensatz zu seinen Vorgängern, Albanien aus eigener Anschauung. Hahn bezeichnete die Albaner als Nachkommen der „Ureinwohner“, als welche er allerdings noch die Pelasger ansah. Ihre Präsenz in ihren heutigen Wohnsitzen bereits zu Zeiten der Griechen und Römer versuchte er durch die Kontinuität der alten geographischen Nomenklatur bis ins Albanische zu beweisen. Hahns Namensdeutungen sind heute zwar zum großen Teil überholt, die von ihm behauptete Autochthonität der Albaner wurde aber von den meisten Forschern akzeptiert, zumal sich in den folgenden hundert Jahren niemand mehr intensiv mit der albanischen Frühgeschichte beschäftigte. Das tat erst wieder Georg Stadtmüller (1909-1985) mit seinen »Forschungen zur albanischen Frühgeschichte« (Budapest 1942; 2. erw. Aufl. Wiesbaden 1966). Stadtmüllers bis heute unwiderlegte Grundaussage lautet, daß das albanische Volk aus einem altbalkanischen Volksrelikt inmitten der allgemeinen Romanisierung in spätantiker Zeit entstanden ist. Was davor liegt, die Zeit bis etwa 200 v. Chr., bezeichnet Stadtmüller als »voralbanische Zeit«, über die mangels Quellen keine Aussagen gemacht werden können. Er unterteilt die albanische Frühzeit in zwei Hauptperioden: a) die »uralbanische Zeit« (200 v. Chr.- ca. 600) und b) die „frühalbanische Zeit« (600-zweite Hälfte des 1l.Jahrhunderts).

    URALBANISCHE ZEIT (S.19)

    Das Gebiet des heutigen Albanien wurde zusammen mit weiten Teilen der Balkanhalbinsel etwa 200-100 v. Chr. nach und nach römisch. Mit der römischen Armee und der römischen Verwaltung drang auch die lateinische Sprache im Lande vor. Um 300 n. Chr. war der Prozeß der Romanisierung weitgehend abgeschlossen. Nur in einigen Gebirgsgegenden konnten sich noch altbalkanische Sprachen halten – dazu zählte auch jene der Uralbaner. Wo lag nun dieses uralbanische Reliktgebiet? Es mußte sich allen Anschein nach um eine abgeschlossene Berglandschaft handeln. Stadtmüller kommt zu dem Schluß, daß es sich um das Gebiet von Mati in Nordalbanien gehandelt haben könnte. Mati ist rings von hohen Bergzügen umgeben, es besitzt alle natürlichen Voraussetzungen eines Reliktgebietes. Es scheint von der Romanisierung nicht erfaßt worden und überhaupt außerhalb des direkten römischen Machtbereiches geblieben zu sein.

    Natürlich ist die Sprache der Uralbaner vom romanischen Einfluß nicht ganz verschont geblieben. Davon zeugen die zahlreichen lateinischen Elemente im heutigen Albanischen. Bei diesen handelt es sich vor allem um Ausdrücke aus den Bereichen des städtischen Lebens (z. B. qytet Stadt < civitatem), der staatlichen Organisation (mbret Fürst, König < imperatorem), des Ackerbaus usw. Bezeichnenderweise ist auch die Benennung für die Winterweide (verri) vom Lateinischen (hiberninum) abgeleitet; die Winterweiden der Uralbaner durften also in Gebieten gelegen haben, die der Romanisierung bereits ausgesetzt waren. Das Uralbanische ist so als eine zumindest teilromanisierte Sprache anzusehen.

    Wenn die Entwicklung weitergegangen wäre, hätte sich das Albanische als Sprache gegenüber dem Lateinischen wahrscheinlich nicht behaupten können. Die Romanisierung brach aber abrupt ab, als um 600 die Slawen in Südosteuropa einbrachen. Die romanisierten Bewohner des balkanischen Binnenlandes flohen an die Küste, die Uralbaner wurden von ihrer romanisierten Umgebung abgetrennt und so vor der völligen Verschmelzung mit dem Romanentum bewahrt.

    FRÜHALBANISCHE ZEIT (S.20)

    Die Zeit nach der slawischen Landnahme zählt zu den dunkelsten Perioden der südosteuropäischen Geschichte. Selbst die sonst gut informierten byzantinischen Chronisten wissen für den Zeitraum 7.-10. Jahrhundert wenig über den inneren Balkan zu berichten. Auf Grund der slawischen Ortsnamen kann man aber behaupten, daß das gesamte heutige Siedlungsgebiet der Albaner mit slawischen Siedlungen übersät war. Stadtmüller untermauert seine Mati-These durch die Tatsache, daß dort die wenigsten slawischen Ortsnamen auftauchen -sie beschränken sich im wesentlichen auf das Tal des Mati- Flusses. Auch die kirchliche Einteilung spricht seiner Meinung nach dafür, daß Mati Niemandsland blieb: Das Gebiet lag zwischen den Einflußbereichen von Byzanz, dem Bulgarenreich und dem Fürstentum Duklja (Dioclea). Während sich für alle Nachbarlandschaften im Frühmittelalter Bistümer nachweisen lassen, war das bei Mati nicht der Fall.

    Stadtmüllers Reliktgebiet- Theorie klingt überzeugend. Die Beschränkung auf das Gebiet von Mati ist vielleicht etwas zu eng; möglicherweise war dieses Reliktgebiet größer, oder es gab mehrere davon.
    Stadtmüller hatte sich bewußt nicht darauf festgelegt, die Albaner von den Illyrern oder den Thrakern abstammen zu lassen. Er bezeichnet vielmehr die Voralbaner als einen „unter den zahlreichen Stämmen der Thraker oder Illyrier.“ In der albanischen Forschung wird die illyrische Abstammung nicht diskutiert, sie gilt als eine unumstrittene Tatsache.

    Nach albanischer Auffassung siedelten die Albaner immer schon dort, wo sie sich heute befinden, und zwar auf dem ganzen Territorium der Republik Albanien und in den albanischen Gebieten Jugoslawiens. Weder Römer noch Slawen konnten einen Bruch in der ethnischkulturellen Einheit von Illyrern und Albanern bewirken. Es gab keine Reliktgebiete, in die sich die einheimische Bevölkerung vor fremden Eroberern zurückziehen mußte. Die römische, byzantinische und später die slawische Verwaltung hatten außerhalb der Städte und Bischofssitze keine Autorität. Einige Autoren behaupten sogar, daß auch die Städte Zentren einer illyrisch – albanischen Kultur blieben. In allem, selbst in der Volkstracht und in der Keramik, bestand eine Kontinuität zwischen Illyrern und Albanern.
    Das Bild, das die albanische Wissenschaft von der eigenen Frühgeschichte zeichnet, ist vereinfachend- unkritisch und wirkt konstruiert. Der sprachliche Nachweis für eine illyrisch-albanische Verwandtschaft konnte bisher nicht erbracht werden.

    Neuerdings hat der Historiker Gottfried Schramm (Anfänge des albanischen Christentums. Die frühe Bekehrung der Bessen und ihre langen Folgen. Freiburg 1994) die alte These wiederaufleben lassen, daß die Albaner von den Thrakern abstammen, also eingewandert sind. Solange wir aber von den Bessen, die Schramm für die Vorfahren der Albaner hält, noch keine sprachlichen Zeugnisse haben, wird seine These ebenso eine Hypothese bleiben wie die sprachlich ebenfalls nicht zu belegende Abstammung von den Illyrern. Auf jeden Fall ist dank Schramm in die albanische Abstammungsfrage wieder etwas Bewegung geraten.

Ansonsten wird viel versprochen, obwohl gerade die Justiz und Gesetze noch weniger implemtiert sind, wie vor über 10 Jahren, als die EU und US Aufbau Mafia Alles korrumpierten mit dubiosesten Geschäften.

 

The Albanian Prime Minister, Edi Rama, expressed the government’s determination to go ahead with the fight against electricity, considering the cooperation with the police as a life and death fight of Albania, as he said.

By the end of Italy’s six-month Presidency of the European Union, the Italian Prime Minister, Matteo Renzi, held a speech at the European Parliament of Strassburg, where he expressed his stance in favor of the integration of Albania and other Balkan countries in the EU.

Two days after arriving in Albania, the new American ambassador, Donald Lu, introduced his credentials to President Bujar Nishani and then he held his press conference.

Die Hintermänner des Albanischen Nationalismus mit Profi Kriminellen: der http://www.aacl.us/Der Vize James Traficant jun. wurde vor 10 Jahren verhaftet, als US Kongreß Abgeordneter, eng mit Genc Pollo auch bekannt und Salih Berisha. James Trafican sen. war natürlich wie Frank Wisner einer der bekanntesten Welt Gangster bereits. Beiden US-Albanischen Lobby Verbänden der NAAC und dem AACL hat man in den USA durch das US Department of State die Mittel gestrichen, ebenso die .com domain.

Dana Rohrabacher verdreht die Augen, als der Ober Nationalist für Gross Albanien und Gambino Gangster Josef DioGuardio, seine verdrehten Vorstellungen über die Balkan Krise mit seiner verrückten Ehefrau (Shirley Cloyes DioGuardi)verbreitet. Original Video der Bande. Dana Rohrabacher, hat vor wenigen Monaten auch die verrückt Kriminelle Victory Nuland, bei einem US Kongreß Hearing regelrecht zerlegt, mit dem kriminellen Müll von Steinmeier, der EU und der USA Mafia und dem CIA Agenten Carl Bildt in der Ukraine.


15.1.2015

2 Gedanken zu „Protest Noten aus Serbien und Montenegro, gegen eine PR Aktion am Sitz des Premier Ministers in Tirana: und Johann Thunmann – Groß Albanien“

  1. Der Ursprung der Albaner ist bis heute unbekannt. Erst ab dem 11 . Jahrhundert Urkundlich erwähnt, Ursprungs Ort einer sehr kleinen Population im Bergtal MAT. Wahrscheinlich im Zuge der Völkerwanderung des Chaos in Europa wanderten auch Kaukasus Völker umher, einige kleine Populationen schlossen sich den Gotischen Kriegs Herren an. Die Albanischen Gebräuche stammen aus dem Kaukasus, wurden von den Osmanen übernommen.

    Es gab im Kaukasus, ein Albanisches Königreich, aber es gibt keinen Bezug dazu historisch gesehen. Mangels Kultur, Kultur Güter, gibt es auch keinen Bezug zu den Illyriern, eine Enver Hoxha erfundene Myhte, und Vermutung.

    VIDEO/ A e dini që ekziston një 'Shqipëri' tjetër?

    VIDEO/ A e dini që ekziston një ‚Shqipëri‘ tjetër?

    12:27, 29/12/2016 Ndoshta është fakt i çuditshëm, por se ekziston edhe një Shqipëri në Kaukaz dhe që ndërkombëtarisht njihet si “Caucasian Albania”.

    Albania Kaukaziane si shtet shtrihej në Kaukazin lindor, në territorin e Azerbajxhanit të sotëm, në Dagestanin jugor dhe në Gjeorgji. Në vitin 387 pas Krishtit, gjatë ndarjes së Armenisë në mes të Perandorisë Sasaniane dhe Perandorisë Romake, territori i Albanisë Kaukaziane u nda në dy zona: Aghuak dhe Utik , të cilat iu dhanë Armenisë. Pas luftërave të shumta që pasuan ato u aneksua krejtësisht nga Perandoria Sasaniane deri në shekullin VIII-të. Kryeqyteti i Albanisë Kaukaziane deri në shekullin e VI-të ishte Kabala. Më pas u bë kryeqytet Partavi. Albania Kaukaziane deri në shekullin e XIII-të njihej me emrin Persian Arran (Ardhan).Grupet etnike të Albanisë Kaukaziane

    Popullsia e Albanisë Kaukaziane ishte e përbërë nga 26 grupe etnike. Grupi etnik më i madh ishte grupi i shqiptarëve dhe për këtë arsye emri i shtetit të tyre u quajt Albania. Këto grupe etnike kishin gjuhën e tyre të përbashkët.

    Grupet e tjera etnike përveç shqiptarëve ishin: gargarët, utitë, gelët, lezginët, silvitë etj. Hapësira gjeografike ku jetonin shtrihej në mes të Iberisë, detit Kaspik, maleve të Kaukazit dhe lumit Kur. Këto grupe etnike jetonin në fillim të maleve të Kaukazit deri në jug të Dagestanit të sotëm. Kur gjeografët e lashtë dhe historianët filluan të flisnin për popullsinë e Albanisë Kaukaziane, ata e kishin fjalën gjithnjë vetëm për popullsitë e pastra shqiptare në zonë.

    Disa prej ekspertëve mendojnë se ka pasur vetëm një grup etnik të madh, atë të quajtur shqiptarët, i cili kishte jetuar përgjatë bregut të majtë të lumit Kur. Pikërisht, ky grup, sipas tyre, bashkoi dhe asimiloi nëngrupet e tjera etnike përreth dhe kështu u krijua shteti dhe mbretëria me emrin Albania e Kaukazit, i cili u përhap me pas në një territor të gjerë.

    Armenizimi i shqiptarëve të Kaukazit

    Në librat e historisë nuk arrijmë dot të gjejmë gjithë strukturën e plotë etnike të popullsive shqiptare të Kaukazit. Pjesa më e madhe e tyre, edhe pse fliste në dialekte të ndryshme të largëta mes tyre, ruante fenë e krishterë. Por pas luftërave të mëdha dhe pas shembjes së mbretërisë së shqiptarëve, një pjesë e madhe e tyre u detyrua të flasë gjuhën e pushtuesit armen dhe kjo shkaktoj armenizimin në masë të shqiptarëve.

    Gjuha armene u fut shpejt sidomos në qytetet Arran dhe Shirvan. Vetëm popullsitë rurale shqiptare e ruajtën shumë më gjatë gjuhën e tyre të vjetër. Janë gjetur gjuhë të lidhura ngushtë me gjuhën e shqiptarëve të Albanisë Kaukaziane edhe në Dagestanin e sotëm.

    Shqiptarët që jetonin në pjesët lindore të Albanisë Kaukaziane, e gjetën më vonë vetën nën sundimin e Perandorisë Persiane. Arabët i konvertuan ata me forcë në fenë islame. Më pas këtu erdhën turqit dhe kjo çoi në krijimin e Azerbajxhanit të sotëm.

    Në shekullin XII-të dhe XV-të filluan dërgimet masive në trojet shqiptare të turqve të pasur, të familjeve aristokrate apo të ushtarëve të moshuar që të jetoni atje, pasi vendi bregdetar kishte klimë të mirë, peizazhi ishte i mrekullueshëm dhe i begatë dhe ngjanë aq shumë me brigjet e Adriatikut, ku jeton pjesa tjetër e shqiptarëve sot. Kjo ngjarje e ndryshoj emrin Arranit në Karabak.

    Në gjuhën turke ose në gjuhën iraniane kjo do të thotë kopshti i gjelbër. Mirëpo shqiptarët në pjesët e sipërme të Karabakut nuk u zhduken dhe nuk u asimiluan dot nga muslimanët.

    Kjo çoi në krijimin e aleancën së tyre më pas me Armenët, të cilët ishin të krishterë si shqiptarët. Në epokën e mesjetës së hershme në kufirin mes Albanisë Kaukaziane dhe Gjeorgjisë, grupet shqiptare nga perëndimi u bënë pjesë e kombit gjeorgjian dhe bashkimi i tyre njihet me emrin Erti.

    Rajoni më i vjetër i Albanisë Kaukaziane ka qenë pjesa veriore e luginës së lumit Kur dhe e lumit Alazani. Pikërisht këtu filluan zhvillimin komunitetet urbane, duke përfshirë dhe kryeqytetin e Albanisë Kaukaziane, Kabala.

    Faktet e ekzistencës së Albanisë Kaukaziane

    Ekzistenca e Albanisë Kaukaziane është e vërtetuar edhe falë artefakteve. Ekzistojnë zbulime arkeologjike të cilat tregojnë se Albania Kaukaziane ka pasur shkrimin dhe gjuhën e vet popullore. Por nga shekulli i III-të edhe gjuhën zyrtare.

    Në territorin e Azerbajxhanit dhe në Gjeorgjinë e sotme janë ende në këmbë kishat e shqiptarëve të Albanisë Kaukaziane, të cilat thirrën edhe sot si të tilla dhe dallohen qartë nga arkitektura, edhe pse mund t’u kenë ndërruar ndonjë simbol.

    Mbretërit shqiptarë në Albaninë e Kaukazit

    Mbreti i parë shqiptar quhej, Arranshahu. Ai u bë mbret kur pushtuesit e Albanisë Kaukaziane (Armenët dhe Persianët) deshën të vinin mbret të shqiptarëve njeriun e tyre, (një nga shqiptarët lokal).

    Pas luftërave të egra çlirimtare kundër pushtuesve, njeriu që çliroi Arranin, u bë mbret i gjithë Albanisë Kaukaziane dhe u thirr me emrin, Arranshah. Kështu u krijua familja e parë mbretërore e Albanisë Kaukaziane.

    Pas aleancës me Armeninë, mbreti shqiptar Urnair i Albanisë Kaukazian, i rikthyer në fenë e krishterë, u pagëzua në Armeni në vitin 370 para Krishtit. Ai u bë më pas një partner besnik edhe i Perandorisë Persiane, e cila si dhuratë, i dha Urnairit krahinat: Aghuak, Utik dhe Shakashen gjatë copëtimit të Armenisë në mes të Romës dhe Persisë.

    Më pas në territorin e Utikëve mbreti pasues i shqiptarëve Vaqe ndërtoi një qytet, të cilin, në nderim të Mbretit Persian,i dha emrin Peroz, që më vonë ndryshoi në Partav.

    Pushtuesit Arabë dhe Armenë filluan më pas të kacafyteshin me njëri-tjetrin për territorin e Albanisë Kaukaziane Pas luftërave të shumta të historisë një pjesë e popullsive të Albanisë Kaukaziane, siç thamë më lart, mbeti gjatë nën qeverisjen e Armenisë dhe u detyruan të përdornin gjuhën Armene. Një pjesë tjetër e popullsive mbeti nën qeverinë e Iranit. Ndërsa një pjesë e tretë mbeti nën qeverinë e Turqisë.

    Megjithatë deri në shekullin të VII-të në Albaninë Kaukaziane kishte shumë territore shqiptare që përdornin masivisht gjuhën e tyre të vjetër dhe dalloheshin lehtësisht nga popujt e racat e tjera, që mbetën në vendin e shqiptarëve siç janë popullsitë armene, iraniane, turke etj.

    Kështu nga shekulli i IX-të dhe i X-të Albanisë Kaukaziane i mbeti vetëm emri i shteti që nuk ekziston më. Por popullsitë shqiptare nuk u shfarosen.

    Ato jetojnë edhe sot në Gjeorgji, në Azerbajxhan dhe në Karabak dhe dallohen shumë mirë nga popujt e tjerë jo vetëm nga karakteristikat e racës, por dhe ato të kulturës, nga zakonet e doket, nga gjuha etj./Dita

     

     

  2. Ein interessant These, bringt Prof. Gottfried Schramm:

    „Schramm vertrat in seiner 1994 veröffentlichten Arbeit über die Anfänge des albanischen Christentums die These, dass die Albaner von den thrakischen Bessen abstammen.“

    Ikja e një historiani universal, i cili i shihte shqiptarët si pasardhës të trakasve
    By Pamfleti on Sunday 05, 2017
    Ikja e një historiani universal, i cili i shihte shqiptarët si pasardhës të trakasve

    Në moshën 88-vjeçare ka vdekur Gottfried Schramm, njëri prej historianëve më të mëdhenj gjermanë. Ai ka shkruar një libër me vlerë mbi fillimin e krishterimit ndër shqiptarë dhe ishte autor i hipotezës se shqiptarët rrjedhin nga populli trak i besëve.

    Shkruan: Enver Robelli

    Gottfried Schramm ishte historian i shkollës së vjetër. Domethënë: historian që nuk vraponte pas çdo mode të kohës. Po të ekzistonte një çmim për prozë akademike, ai do t’i takonte Schrammit, shkruan gazeta «Süddeutsche Zeitung» me rastin e vdekjes në moshën 88-vjeçare të historianit të njohur gjerman. Njëri ndër librat e tij më të popullarizuar mban titullin: «Pesë udhëkryqe të historisë botërore». Brenda 400 faqeve Schramm arrin t’i krahasojë dhe trajtojë pesë kthesa të historisë botërore: lindjen e monoteizmit mozaik, shpalljen e fesë së krishterë, reformacionin e Lutherit, themelimin e demokracisë amerikane dhe revolucionin rus.

    Kritikët e kanë vlerësuar këtë vepër si madhështore. Schramm, babai i të cilit ishte hulumtues i Mesjetës, madje njëri më të mëdhenjtë në Gjermaninë e shekullit ’20, studioi sllavistikën dhe historinë e Europës Lindore. Me këtë bazë akademike ai tërë jetën i zgjeroi horizontet e dijes, duke e lidhur historinë e gjuhës dhe të letërsisë me historinë sociale, një ndër disiplinat mbretërore të historianëve gjermanë. Kritiku Gustav Seibt shkruan në «Süddeutsche Zetung»: «Një libër tjetër i mrekullueshëm (i Schrammit) e karakterizonte letërsinë ruse të shekullit të ’19 në kontrast të letërsisë së asaj kohe të kombeve perëndimore.

    Vërtetësinë dhe radikalizmin e klasikëve rusë që nga Pushkini Schramm e shpjegonte me izolimin e tyre social në një vend kryesisht analfabet. Kush shkruante në Rusi, këtë e bënte për llogari të veten, jo si pjesë e klasës së kultivuar. Kjo dhe shumë studime të tjera, mes tyre një vepër e madhe mbi reformacionin në Poloni, e përgatitën Schrammin për veprën e tij të vonshme dhe epokale».

    Schramm u mor edhe me origjinën e shqiptarëve. Në veprën e tij mbi gjenezën e krishterimit të shqiptarëve dhe konvertimin e hershëm të besëve («Anfänge des albanischen Christentums. Die frühe Bekehrung der Bessen und ihre langen Folgen»), Schramm hodhi poshtë tezën se shqiptarët janë paraardhës të ilirëve. Më 1994 ai prezantoi hipotezën se populli trakas i besëve pasi ishte kristianizuar në epokën e vonshme antike, ishte dëbuar nga bullgarët paganë dhe në fillim të shekullit të ‘9 kishte ikur pranë Adriatikut.

    Profesori Oliver Jens Schmitt thekson se Schramm nuk ka dëshmi për hipotezën e tij, por po aq e vërtetë është se për vazhdimësinë iliroshqiptare ka indikacione, por jo dëshmi. Mbi prejardhjen e shqiptarëve në përgjithësi ekzistojnë tri teza, të cilat Schmitt i përshkruan kështu: a) shqipja rrjedh nga ilirishtja dhe është autoktone; b) shqipja rrjedh nga trakishtja, e cila në kohën e lashtë ishte e pranishme në Ballkanin lindor.

    http://www.pamfleti.com/ikja-e-nje-historiani-universal-cili-shihte-shqiptaret-si-pasardhes-te-trakasve

Schreibe einen Kommentar

oldest albanian website