Colonel Lodewijk Thomson, Urvater des Albanischen Militaers, Master der vielen gescheiterten Militaer Mission im arachischen Banditen Staat Albanien

Denckmal in Durres, erst vor wenigen Jahren vom Hollaendischen Botschafter eingeweiht, im Beisein hoechster Albanischer Militaers, des Admirals Kudret Cela usw..

Lodewijk Thomson Denckmal in Durres
Lodewijk Thomson Denckmal in Durres

Colonel Thomsen

Thomson, L recent.JPG

First lieutenant Thomson in 1910

Lodewijk Willem Johan Karel Thomson (June 11, 1869 in Voorschoten, Netherlands – June 15, 1914 in Durrës, Albania) was a Dutch military commander and politician. He served as a member of the Dutch parliament between 1905 and 1913. In 1914 he became the commander of a newly created International Gendarmerie force in the Principality of Albania. He was killed during fighting in the town of Durrës on 15 June 1914, becoming the first Dutch soldier to be killed during a peacekeeping mission.

The Dutch Military Mission to Albania 1913 – 1914

Colonel Thomson and Albania

Thomson in Albania

Durrësi në vitin 1914, koleksioni i rrallë fotografik i Marchese di San Giuliano

 0  91  91

* „Dyrrah“ sjell një koleksion të rrallë fotosh. Të gjitha i përkasin 6-mujorit të parë të vitit 1914 ku spikasin edhe ato të dom Nikollë Kaçorrit dhe funerali i kolonelit Tomson si dhe fotot e trazirave të asaj periudhe

12 gusht 2015 – Diplomati dhe politikani italian, Antonino Paternò-Kastelo, Markeze di San Xhuliano i gjashtë (Antonino Paternò-Castello, Marchese di San Giuliano, 1852-1914), lindi në Katania të Siçilisë. Studioi për drejtësi dhe u zgjodh deputet në parlamentin italian. Nga dhjetori 1905 deri në shkurt 1906 ishte ministër i Punëve të Jashtme të Italisë. Në periudhën 1906-1910 ishte ambasador në Francë dhe në Britaninë e Madhe kurse në prill të vitit 1910 u kthye në Romë. Nga kjo kohë deri në vdekjen e tij në tetor të vitit 1914 ishte përsëri ministri i Punëve të Jashtme.

Markeze di San Xhuliano kishte një interes të theksuar për Shqipërinë, kuptohet në mbështetjen e interesave italiane në vend, dhe mbështeti fuqimisht pavarësinë e vendit në vitin 1912. Mirëpriti Princ Vidin si Mbret i Shqipërisë dhe vëzhgoi nga afër ngjarjet e turbullta të pranverës së vitit 1914. Markeze di San Xhuliano ishte edhe mbledhës i pasionuar i fotografive dhe kartolinave. Shumica e fotografive të këtij koleksioni janë kartolina që ai ia dërgoi njërën pas tjetrës nuses së të birit të vdekur, Maria Paternò-Kastelo, Markeza di Kapici (Maria Paternò-Castello, Marchesa di Capizzi, 1881-1936), e cila për fat i ruajti.

Në fund të viteve ‘70 koleksioni u zbulua në tregun e pleshtave të Palermos dhe u ble nga diplomati italian Ferdinando Saleo (l. 1936). Ky koleksion u botua nga profesori Xhuzepe Xharrico (Giuseppe Giarrizzo, l. 1927) i Universitetit të Katanias në vëllimin Diario fotografico del Marchese di San Giuliano (Ditari fotografik i Markeze di San Xhuliano), Palermo 1984, dhe nga vetë Saleo vetë në librin “Albania: un regno per sei mesi”, Palermo 2000 (shqip: Shqipëria: gjashtë muaj mbretëri, Tiranë 2000). Ky koleksion përbën një dokumentacion të pakrahasueshëm për Shqipërinë gjatë sundimit të shkurtër të Princ Vidit.

/agjencia e lajmeve “Dyrrah”/

– See more at: http://www.durreslajm.com/speciale/durr%C3%ABsi-n%C3%AB-vitin-1914-koleksioni-i-rrall%C3%AB-fotografik-i-marchese-di-san-giuliano#sthash.47NHcXIN.dpuf

Der verratene Prinz

Von Thomas Schmid

Auf einer dem Meer zugekehrten Bank saß der Fürst in seiner hellgrauen Phantasieuniform, neben ihm die Fürstin, eine schlanke junge Frau, abseits hatten die Damen und Herren des Gefolges Platz genommen. Dazwischen liefen die Kinder des Herrscherpaares umher, die kleine Tochter und der Kronprinz; sie genossen, so gut es ging, die etwas enge Spielstätte, die ihnen die Politik der Erwachsenen auf einem bescheidenen Fleckchen Erde eingeräumt hatte. Und draußen, auf dem staubigen Landungsplatz vor dem Garten, stand das Volk, drängte sich an den grünen Zaun und betrachtete staunend die fremden Gäste dort drinnen, die mit einemmal vorgaben, Albaner geworden zu sein.“ So erinnert sich Friedrich Wallisch an das Bild, das sich ihm im Frühling 1914 in der albanischen Hafenstadt Durres bot. Albanien, das war „ein Landfetzen ,hinten, weit in der Türkei , der über Nacht zu einem europäischen Staat werden sollte“, schreibt der deutsche Krankenpfleger, „diese Urzeugung eines Staates mitanzusehen, wollte ich nicht versäumen.“ Bereits anderthalb Jahre zuvor, am 28. November 1912, hatte Ismail Qemal in der Hafenstadt Vlore die Unabhängigkeit Albaniens proklamiert und den türkischen Halbmond durch Skanderbegs Adler ersetzt. Doch stieß seine Macht schon wenige Kilometer außerhalb der Stadt auf ihre Grenzen. Der Norden des heutigen Albanien war von den Montenegrinern besetzt, das Zentrum um Tirana von den Serben, und im Süden standen griechische Truppen. Trotzdem anerkannte die Londoner Botschafterkonferenz der damaligen sechs Großmächte (Großbritannien, Frankreich, Deutschland, Österreich-Ungarn, Italien und Rußland) schon im Dezember 1912 die Autonomie Albaniens und sprach sich am Ende des ersten Balkankrieges schließlich für ein „autonomes, souveränes und nach dem Rechte der Erstgeburt erbliches Fürstentum unter der Garantie der sechs Mächte“ aus..

http://www.berliner-zeitung.de/archiv/albaniens

Schreibe einen Kommentar